خلاصه سخنرانی حجت الاسلام و المسلمین محمد طاها پوراکبر در مراسم شب شهادت امام علی النقی علیه السلام
قسمت اول: خطرناک ترین توهم دینداری: «من دیگر کاملم»
بدترین نقطه سقوط انسان مؤمن، جایی است که با خودش بگوید: «دیگر همه چیز را میدانم، کامل شده ام، چیزی کم ندارم.» عبدالعظیم حسنی با آن عظمت، عقایدش را دانه دانه به امام معصوم عرضه میکرد تا تأیید شوند. این یعنی شیعه واقعی همیشه در حال بازبینی باورهایش است. دینداری اگر به احساس بی نیازی برسد، آغاز انحراف است؛ نه نشانه رشد.
قسمت دوم: شیعه بودن ارثی نیست؛ پروژهای مادام العمر است
شیعه بودن یعنی: نه لباس، نه شعار، نه سابقه مسجد رفتن. شیعه بودن یعنی شناخت دقیق امام، جایگاه ولایت و مرزهای عقیده. اگر باورهایمان را به اهل علم عرضه نکنیم، آرام آرام آمیخته می شوند با حرف هایی که حتی اهل سنت هم نمیگویند. تشیع، بدون تصحیح مستمر عقیده، دوام نمیآورد.
قسمت سوم: ولایت؛ مرز باریک بین تحریف و حقیقت
دو خطر همیشه تشیع را تهدید کرده است: ۱. پایین آوردن امام تا حد یک انسان عادی ۲. بالا بردن امام تا مرز الوهیت، هر دو گمراهیاند.
ولایت، ستون دین است؛ اما با فهم درست، نه احساس خام. امام نه «پستچی بی اختیارِ وحی» است، نه «خدای دوم». شناخت امام، دقیق ترین بخش ایمان است؛ اشتباه در آن، کل بنا را می ریزد.
قسمت چهارم: چرا امام هادی(ع) بعد از ۲۰۰ سال، امام شناسی را علنی کرد؟
تشیع یک شبه ساخته نشد. ابتدا دوران سکوت و خفقان، بعد عقلانیت و فقه، و تازه پس از دو قرن، زمانِ معرفی عمیق جایگاه امام رسید. زیارت جامعه کبیره محصول این بلوغ است. نه برای تازه کارها، نه برای سطحی ها. امام هادی(ع) تشیع را وارد مرحله «خود آگاهی اعتقادی» کرد.
قسمت پنجم: زیارت جامعه کبیره؛ متنی برای ساختن شیعه، نه صرفاً خواندن
زیارت جامعه کبیره فقط سلام دادن نیست؛ بیانیه هویتی تشیع است. عباراتی که حتی فهمش سخت است، چون جایگاه اهل بیت را فراتر از تصورات معمول نشان میدهد. همان قدر که این زیارت انسان را بالا می برد، اگر بد فهمیده شود، خطرناک است. برای همین امام هادی(ع) فرمود: «حدیث ما سخت است.»
قسمت ششم: ماه رجب؛ بازگشت به توحید قبل از دینداری ظاهری
رجب، ماه خداست؛ ماه توحید. قبل از عبادت، باید خداشناسی درست شود. قبل از دعا، باید فهم «خیر» اصلاح شود. دعا یعنی گفتن: «خدایا، من نمیدانم چه چیزی به نفع من است؛ تو بهتر میدانی.»
این نگاه، انسان را آماده شعبان و رمضان میکند. رجب، ماه صفر کردن نفس است.
روضه ماهانه: بمناسبت ایام شهادت امام علی النقی علیه السلام مراسمی برگزار می شود.
سخنران: حجت الاسلام و المسلمین محمد طاها پوراکبر
مداح کربلایی سید زین الدین میرسلیمی همراه با قرائت زیارت عاشورا با نوای کربلایی امیر علی حسینی
زمان: سه شنبه ۱۴۰۴/۱۰/۰۲ ساعت ۲۰:۳۰
مکان: البرز، کرج، چهارصد دستگاه، کوچه شهدای دو پلاک 36 منزل آقای پوراکبر، هیئت محبین المهدی عجل الله تعالی فرجه
چایخانه حضرت مهدی عجل الله
در دهه دوم فاطمیه شما هم دعوتید به چایخانه صلواتی بی بی دو عالم حضرت فاطمه زهرا سلام الله
پنجشنبه ۲۹ آبان لغایت دوشنبه ۳ آذر ماه ۱۴۰۴ از ساعت ۱۷ لغایت ۲۱ البرز، کرج، چهارصددستگاه، خیابان شهید ملک زاده، نبش کوچه شهیدان شفیعی زاده
خلاصه سخنرانی حجت الاسلام و المسلمین محمد طاها پوراکبر در مراسم شام شهادت حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها در فاطمیه اول
قسمت اول: راز اختلاف در روز شهادت
شاید شنیده باشید که در برخی منابع، ۷۵ روز و در برخی دیگر ۹۵ روز پس از رحلت پیامبر را روز شهادت حضرت زهرا(س) دانسته اند. علتش چیه؟ در نسخه های اولیه قرآن و متون عربی، نقطه گذاری وجود نداشت. واژۀ «سبعین» (هفتاد) و «تسعین» (نود) از نظر نوشتاری شبیه هم بودند. همین شباهت باعث شد در روایات دو زمان ذکر شود. اما این اختلاف، چیزی از نور و عظمت فاطمیه کم نمی کند… بلکه نشان از مخفی بودن قدر و مقام حضرت زهرا دارد.
قسمت دوم: فاطمیه، دری خاص از رحمت
محرم، دری از رحمت واسعه امام حسین است؛ اما فاطمیه... دری است که باید به آن رسید. حضرت زهرا دریای معرفت است، نه هر کسی را راه می دهد. برای اتصال به این دریا، باید قلب را پاک کرد و ادب حضور آموخت. به همین دلیل است که بزرگانِ راه خدا، مثل حاج قاسم، «فاطمی» بودند. چون به عمق این اتصال رسیده بودند.
قسمت سوم: دین، شبکه ای از اجزاء به هم پیوسته
دین اسلام سه بخش دارد: ۱. اعتقادات (توحید، نبوت، امامت، معاد...) ۲. احکام و تکالیف (نماز، روزه، خمس، زکات...) ۳. اخلاقیات (تواضع، صداقت، فروتنی...)
اما نکته مهم این است: این سه بخش از هم جدا نیستند؛ مثل شبکه ای به هم تنیدهاند. مثلاً نماز بر همه چیز اثر میگذارد، بر اخلاق، بر ایمان، حتی بر اقتصاد فرد (خمس و زکات). دین یعنی مجموعه ای هماهنگ، نه تکه تکه.
قسمت چهارم: حیا؛ شعبه ای از ایمان
پیامبر اکرم(ص): «الْحَیَاءُ شُعْبَةٌ مِنَ الإِيمَانِ»
حیا، شاخه ای از ایمان است. کسی که با ایمان باشد، نمی تواند بی حیا باشد. امام علی(ع) فرمودند: «آن کس که حتی در خلوت از خود شرم دارد، نتیجهی ایمان و دین اوست.»
حیا فقط در پوشش نیست؛ در گفتار، نگاه، رفتار، فکر، و حتی معماری جاری است.
قسمت پنجم: حیا در وجود همهی انسان ها
هر انسانی پاک و با حیا متولد می شود. این والدین و فرهنگ جامعه اند که آن پاکی را حفظ یا نابود میکنند. دختر بچه ای را ببین که از روی حیا خودش را می پوشاند یا سرخ می شود. این همان حیاست که فطرت در دلش کاشته.
پیامبر اکرم(ص) خود فرمودند: «من از همه مردم با حیاتر بودم.» حیا یعنی انسان، خدا را ناظر بداند و شرم کند از کاری که رضای او در آن نیست.
قسمت ششم: ایمان، عقل و حیا، سه برادر
امام رضا(ع): «هرجا عقل باشد، حیا و دین نیز همراه آن اند.» امام کاظم(ع): «شرم و حیا نشانه ایمان است و جای ایمان در بهشت است.»
اگر عقلت را به کار بگیری، به خدا ایمان میآوری. اگر ایمان داشته باشی، حیا پیدا میکنی. و اگر حیا داشته باشی، هر کار و حرفی را انجام نمی دهی. این سه مثل زنجیر به هم وصل اند.
قسمت هفتم: حیا، تاج بندگی
کسی که حیای الهی دارد: از گناه دور می شود، در گفتارش پاک است، در فکرش عفت دارد، در نگاهش حریم می بیند. و چنین انسانی است که خداوند در قرآن فرموده: «إن أكرمكم عند الله أتقاكم» بیحیایی با ایمان جمع نمی شود؛ حجاب و حیا دو جلوه از یک حقیقت اند: ایمان.
رو نمایی از نشان جدید «هیئت محبین المهدی عجل الله» از یک دغدغه فرهنگی زاده شد؛ دغدغهی ساختن نسلی آگاه و آیندهساز. اینجا پلی است بین شور نوجوانی و دنیای معرفت. ما باور داریم شناخت مهدویت یک مهارت ضروری برای جوان امروز است. نشان جدید، قدمی تازه برای همراهی عمیق تر با نسلی است که فردا را می سازد.
این نشان الهام گرفته از:
قوس گنبد؛ الهام از معماری حرم و هویت هیئتی.
پرچم سبز؛ نماد امید، عزاداری و پیوند با مهدویت.
فرم بالا رونده؛ اشاره به رشد، حرکت و بالندگی نسل نوجوان.
خوشنویسی سنتی؛ برگرفته از سبک کتیبههای مذهبی برای حفظ اصالت.
ساختار سه سطحی؛ تأکید بر «هیئت»، «محبین» و «المهدی» بهعنوان هسته هویتی.
رنگ بندی مهدوی؛ استفاده از سبز عمیق بهعنوان رنگ شاخص مهدویت.
